Türkiye-İsviçre İlişkilerinin Tarihçesi

İsviçre ile ikili diplomatik ilişkiler, Osmanlı İmparatorluğu’nun Brüksel’deki Büyükelçiliğini İsviçre Konfederasyonu nezdinde akredite ettiği 1899-1900 yıllarında başlamıştır.

1908-1915 yılları arasında iki ülke arasındaki diplomatik temsilde bir kesinti yaşanmıştır. Ancak Osmanlı İmparatorluğu, 1915 itibarıyla Bern’de ikamet edecek şekilde bir Büyükelçi’yi İsviçre’ye atamıştır. Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılması ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilanı arasındaki geçiş döneminde İsviçre ile diplomatik ilişkiler devam etmiştir. 1 Kasım 1922 tarihinde, Türkiye’nin Bern Büyükelçiliği, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin geçiş hükümetine bağlı hale getirilmiştir. Cumhuriyetin ilanından sonra, Türkiye’nin Bern Büyükelçiliği, Maslahatgüzar düzeyinde yönetilmiştir.

Mehmet Münir Ertegün, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk Büyükelçisi olarak 1925 yılında güven mektubunu İsviçre Konfederasyonu Başkanı’na sunmuştur. Aynı yıl, Türkiye Cumhuriyeti ile İsviçre Konfederasyonu arasında bir “Dostluk Anlaşması” imzalanmıştır. İsviçre ise İstanbul’da ilk diplomatik temsilciliğini 1925 yılında açmıştır.

İsviçre’nin ilk Elçisi, Mustafa Kemal Atatürk’e güven mektubunu 1928 yılında sunmuştur. İstanbul’daki İsviçre misyonu 1934 yılında Ankara’ya taşınmış ve 1957 yılında Büyükelçilik statüsüne kavuşturulmuştur.

Türkiye ile İsviçre arasında yakın ve çok yönlü ilişkiler bulunmaktadır. İki ülke ilişkileri, düzenli olarak yürütülen üst düzey siyasi diyalogun yanı sıra kapsamlı ekonomik ve ticari bağlara da sahiptir.